Joanna Pucis w Entropii

Joanna Pucis wiersze zaczęła pisać w czasach liceum. Jako studentka debiutowała spotkaniami autorskimi w krakowskiej Piwnicy pod Baranami. Jest laureatką wielu konkursów poetyckich. Publikowała swoje utwory w prasie literackiej, w roku 1999 r wydała debiutancki tom „Przeciw-światło”. Jest współzałożycielką Grupy Twórczej „OKNO” i Stowarzyszenia Salon Literacki. Obecnie pracuje nad nowym tomikiem poetyckim.

poranek z książką w herbaciarni na Francuskiej

dzień dobry – powiedziała znad książki
i uśmiechnęła się
ze stołu spadła łyżeczka
w głowie szumiały jej pamapasowe pola
połyskiwała spękana ziemia
jej słowa wybrzmiały
ale w powietrzu między nią
a resztą świata
zastygł bezwiedny uśmiech
nie mniej prawdziwy niż cynobrowa afryka
litery na sześćdziesiątej piątej stronie
układały się w subtelne jeszcze
przeczucie końca
a jednak wokół trwało powitanie
i trwał dzień na bezludnej wyspie
kawiarnianego stolika
brzęknęły filiżanki
zatrzepotały kolorowe chusty
ktoś wyszedł na ośnieżoną ulicę
zapachniała bugenwilla
uśmiech niezmiennie przenikający przestrzeń
nie zdołał naruszyć jedynie
suwerenności okładek
granic
broniących smutku zakończenia

deszcz

ten deszcz by wystarczył
żeby wstrzymać bieg świata
przerwać opowieść w pół słowa
zatrzymać
samoloty na lotniskach
samochody w garażach
ludzi w domach

tak może byłoby lepiej

bo lepiej
nie ruszać
nie wychodzić
nie dotykać

a może lepiej
wybiec na ulicę i bawić się kroplami
przebiegając po kładkach kałuż

może tak byłoby lepiej

lepiej niż nic

kałuże i mirabelki

zjednoczone tym samym chodnikiem
strukturą wilgoci
dziwną biernością wobec wiatru i nieba

to już jest ta pora
podszeptów
przeczuć
przywidzeń

głębszy oddech
szuranie krzeseł
skrzypnięcie drzwi

już czas
chodź synku
zapnij płaszczyk
uważaj na błoto

matczyne mantry
dają dowód nieskończoności

wcale nie trzeba się spieszyć
kierunek został obrany
kurs na nieistnienie